“Με το τέχνασμα μιας ιατρικής επίσκεψης και μια αφήγηση πλούσια σε γεγονότα, η Νεκταρία Αναστασιάδου μάς μεταφέρει στη Μερσίνα της Κιλικίας, το 1905. Στο τρίτο της μυθιστόρημα, Σάπια λεμόνια, η συγγραφέας καταπιάνεται με τη ζωή των Μικρασιατών πριν από την Καταστροφή, χαρτογραφώντας τη σταδιακή δύση της καθημερινότητάς τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η γλώσσα του αφηγητή, γεμάτη ιδιωματισμούς, που απηχεί παλαιότερες εποχές.”
–Κωνσταντίνος Σαράντης / Η Καθημερινή
"Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και με απόλαυση."
- Νίκος Σαραντάκος / Η Εφημερίδα των Συντακτών
“Υπάρχουν ιστορίες που ξεκινούν από ένα πραγματικό γεγονός και, στην πορεία, αποκαλύπτουν ότι η αλήθεια τους δεν είναι μία. Η Αναστασιάδου επιλέγει να μην αναπαραστήσει απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά να το μετατρέψει σε ένα μυθιστόρημα όπου διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ιστορίας συνυπάρχουν και ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια είναι η «σωστή».”
-Στέλιος Παπαγρηγορίου / CNN Greece
Εμπνευσμένα από ένα αληθινό γεγονός, τα Σάπια λεμόνια είναι ένα αιρετικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται τις έννοιες της ταυτότητας και της προδοσίας σε μια μικρή μικρασιάτικη κοινωνία, τη Μερσίνα της Κιλικίας. Ένας τρόφιμος του γηροκομείου του Μπαλουκλί της Κωνσταντινούπολης αφηγείται την ιστορία της βίαιης εκδίωξης του μητροπολίτη Δαμιανού Μανσούρ από τη Μερσίνα το 1905, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Μερσινιώτες τού επιτίθενται με όλα τα διαθέσιμά τους όπλα: λεμονόκουπες, κλούβια αυγά, και κουτσομπολιό. Η πλοκή είναι γεμάτη χιούμορ, έρωτα και συγκρούσεις, καθώς οι δημογέροντες της Μερσίνας καταφέρνουν, στους λίγους μήνες που ο Μανσούρ μένει στην πόλη, να τον εξαπατήσουν αισχρά. Με γλώσσα πυκνή και ποικίλη, η ιστορία καλπάζει προς τη μυστήρια εξαφάνιση του Μανσούρ και τη δύση του κοσμοπολιτισμού της Μικράς Ασίας.
*
“Μια συναρπαστική ιστορία προδοσίας και εξιλέωσης. Καταλυτικό χιούμορ, οξυδερκής κοινωνική παρατήρηση, αιρετική ματιά σ’ έναν πολυπολιτισμικό, συμβιωτικό κόσμο που χάνει τη συνοχή του καθώς αναδύονται οι εντάσεις μεταξύ των διαφορετικών εθνοτήτων, η μισαλλοδοξία παίρνει το επάνω χέρι, η ταυτότητα γίνεται εργαλείο αποκλεισμού και η διαφορά στίγμα και απειλή.”
-Κατερίνα Σχινά
"Το μυθιστόρημα της Αναστασιάδου έχει σαφώς στοιχεία ιστορικού μυθιστορήματος, δεν καταλήγει, όμως, ποτέ σε επιτόπια ελληνική εξύμνηση ή και γενικότερα σε ηθογραφία, δείχνοντας καθαρά το παιχνίδι οικονομικών και θρησκευτικο-ιδεολογικών συμφερόντων στο οποίο βασίζεται ο εξοντωτικός διωγμός του πρωταγωνιστή. Να σημειώσω εδώ άλλα αξιοπρόσεκτα δεδομένα, όπως το πανηγύρι με τα γλυκά, με τα φαγητά και με το αλκοόλ το οποίο στήνεται σε όλο το μήκος της πλοκής, να υπογραμμίσω τους ζωηρούς και ιδιαιτέρως ζωντανούς διαλόγους μεταξύ κύριων και δευτερευόντων προσώπων και να επαινέσω τον τρόπο λειτουργίας του ειρωνικού και του σατυρικού παράγοντα. Κάτι που ευφραίνει καρδίαν, απομακρύνοντας οποιαδήποτε σοβαροφάνεια, ενώ την ίδια ώρα δεν υποβιβάζει και δεν αφαιρεί τον δραματικό πυρήνα. Η Αναστασιάδου χρησιμοποιεί το πολίτικο ιδίωμα, προερχόμενη από τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης...χωρίς κατάχρηση και παράθεση λεξιλογίου, καθώς και με χιούμορ και με πηγαιότητα που προσθέτουν μια ακόμα πειστική νότα σε ένα ούτως ή άλλως διαβαστερό βιβλίο.”
-Βαγγέλης Χατζηβασιλείου / Το Βήμα